Rozdział 6
Emma's POV:
Czułam, jak moje ciało ogrania paraliż. Nie mogłam się ruszyć, choćby nawet kawałek. Byłam tak strasznie przerażona, cholernie przerażona. Prosiłam, żeby Jason mi nic nie robił. - Odwróć się. - rozkazał. Powoli się odwróciłam i ujrzałam jego karmelowe oczy, które stawały się coraz bardziej ciemniejsze, kiedy wpatrywały się wprost we mnie. Byłam zbyt przestraszona, żeby coś powiedzieć. Nie miałam pojęcia, co może mi zrobić.
- Czemu się spóźniłaś? - próbowałam otworzyć usta i coś powiedzieć, ale nic z nich nie chciało wyjść. Byłam zbyt wystraszona, żeby powiedzieć choćby słowo. Zamknęłam usta i spojrzałam w dół, bojąc się kontaktu wzrokowego z wkurzonym Jasonem.
- Mówię do ciebie dziwko! - krzyknął, przez co się wzdrygnęłam.
- Mówię do ciebie dziwko! - krzyknął, przez co się wzdrygnęłam.
- P-przepraszam. - zająkałam się, ciągle patrząc w dół. To była jedyna rzecz, którą mogłam powiedzieć, odkąd byłam tak bardzo przerażona.
- Zapytałem cię o jebany powód, nie prosiłem o pierdolone przeprosiny! - krzyknął. Trzymałam swój wzrok na podłodze i go ignorowałam. Wiem, że to mogło go rozzłościć jeszcze bardziej, ale to jedyne co wtedy potrafiłam.
- Odpowiedz mi Emma! I spójrz na mnie kurwa, jestem przed tobą, nie na tej jebanej podłodze. - syknął.
Powoli spojrzałam w górę i spotkałam się z jego wzrokiem. Oczy Jasona były ciemniejsze z każdą minutą, a jego twarz była czerwona od złości. - J-ja straciłam poczucie czasu i n-nie u-udało mi się przyjść tu w porę. - udało mi się powiedzieć moim dążącym głosem.
- Powiedziałem ci, żebyś była tu na czas prawda? - skinęłam. - Cóż, ponieważ mnie nie posłuchałaś, musisz zostać ukarana Emma. - szepnął charpliwie do mojego ucha.
- J-jason p-przepraszam. - powiedziałam, mając nadzieję, że mnie puści i zapomni o karze. - Obiecuję, że to się nie powtórzy.
- Możesz się po prostu zamknąć?! Skąd mam wiedzieć, że nie zrobisz tego znowu? - syknął. Pozostałam cicho. - Właśnie! Więc zamknij się! - wrzasnął, przez co się wzdrygnęłam. Spojrzałam w dół i mruknęłam krótkie "przepraszam".
Przez parę minut panowała cisza, a potem spojrzał na mnie i się uśmiechnął. Ten uśmiech mnie przerażał. Cofnęłam się, kiedy próbował podejść bliżej, aż w końcu moje plecy uderzyły w ścianę. Chciałam uciec, ale szybko mnie schwycił. - Boisz się mnie dziecinko? - powiedział, całując moją szyję.
Próbowałam się wydostać z jego uścisku, ale on ani drgnął. Był znacznie silniejszy od mnie. - J-jason p-proszę nie. - błagałam. Ignorował mnie, nadal całując moją szyję. Starałam się nie płakać i kontynuowałam wydostanie się z jego ramion.
- Przestań się ruszać! - wrzasnął. Całował moją szyję dookoła, chcąc znaleźć mój słaby punkt i znalazł go, kiedy pocałował mnie poniżej ucha, podczas gdy ja jęknęłam. Mogę powiedzieć, że się uśmiechał i zaczął całować mnie mocniej, oczywiście zostawiając tam malinkę.
- J-jason. - jęknęłam. O cholera. Czy ja właśnie jęknęłam?
- Jason, proszę przestań. - błagałam, starając się nie jęknąć. Próbowałam wydostać się z jego uścisku. Jason zignorował to i kontynuował całowanie mojej szyi, albo powinnam powiedzieć mojego słabego punktu. - Jason prze-
Jason brutalnie pocałował moje usta, zmuszając mnie, żebym przestała gadać. - Za dużo mówisz, po prostu ciesz się tym. - powiedział, a następnie kontynuował całowanie mnie. Nie oddawałam pocałunku, po prostu stałam tam, gdy on mnie całował. Odsunął się na chwilę i plasnął mój prawy policzek. - Pocałuj mnie! - rozkazał i przywarł swoje usta do moich. Poczułam łzy w oczach, kiedy oddałam pocałunek.
Jason się odsunął, ale nadal trzymał mnie mocno. - Chodźmy kontynuować to w naszym pokoju. - szepnął do mojego ucha, przez co moje oczy się rozszerzyły. Jason wziął mnie w swoje ramiona, kiedy próbowałam od niego uciec. Biłam, kopałam, wrzeszczałam, ale on wcale nie drgnął. Nie chcę stracić dziewictwa z kolesiem, którego ledwo znam. Proszę, pomóż mi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz