Jason's POV:
Stałem tam około 10 minut, patrząc na tulących się do siebie Emme i Nicka. Reszta gangu poszła zająć się Alexem, kiedy ja po prostu stałem tam i patrzyłem na nich zza filaru. Czy oni naprawdę nie słyszeli, że jesteśmy w domu? Przecież nie byliśmy wcale cicho. Czy oni robili to celowo?
- Dlaczego zamiast patrzeć na tą dwójkę jakbyś miał ich zabić, po prostu do nich nie podejdziesz i nie powiesz, żeby przestali? - usłyszałem kogoś za sobą. Alex.
- Nie wiem - mruknąłem, nie odrywając od nich wzroku. Emma w końcu odsunęła się od Nicka i uśmiechnęła się do niego. Powiedziała mu coś, czego nie mogłem usłyszeć, kiedy on odwzajemnił jej uśmiech. Naprawdę zastanawiam się czy na pewno nie wiedzieli, że jesteśmy w domu.
Alex zachichotał. - Jesteś zazdrosny, no nie? - Zapytał albo powiedział jakby to była prawda. Spojrzałem na niego i rzuciłem mu piorunujące spojrzenie. Podniósł rękę w geście poddania. - Tylko żartuje bracie.
- Taa. Nieważne. - odpowiedziałem. - Nie powinieneś odpocząć? Mam na myśli, wyglądałeś minutę temu jak człowiek bez życia.
Zaśmiał się. - Byłem po prostu śpiący, nie bez życia. Jestem McCann pamiętasz? I masz rację, powinienem trochę odpocząć. Dobranoc Jase. - zatrzymał się. - I idź z nimi pogadaj, zamiast tu stać i się na nich patrzeć. I ostatnia rzecz, staraj się kontrolować swój gniew i nie zabijaj nikogo, dobra? Do zobaczenia jutro rano. - Alex powiedział, a potem poszedł do swojego pokoju.
Alex miał rację. Nie powinienem zostać tam ani dłużej. Musiałem z nimi porozmawiać. Wyszedłem zza filaru i podszedłem do nich. Upewniłem się, że moje kroki były wystarczająco głośne, żeby mogli usłyszeć, że tu jestem. Emma jako pierwsza na mnie spojrzała. Jedyną rzeczą, którą mogłem zobaczyć w jej brązowych oczach to strach. Emma szybko potrząsnęła Nickiem, przez co od razu się na mnie spojrzał.
- Cześć. - przywitałem się zwyczajnie, a moja twarz nie ukazywała żadnych emocji. Starałem się z całych sił nie uderzyć Nicka, właśnie tu, właśnie teraz.
- J-jason, nie wiedziałam, że jesteś w domu. - Emma wyszeptała, nie patrząc na mnie.
- Oboje byliście zbyt zajęci przytulaniem, żeby zdać sobie sprawę z tego, że jestem w domu już od jakiś 30 minut - wrzasnąłem.
- Spójrz Jason, to nie-
-Nie pytałem cię o zdanie, prawda? - przerwałem Nickowi. - Poza tym widziałem wszystko na własne oczy. Nie musisz mnie okłamywać. - syknąłem i złapałem dłoń Emmy. Kiedy Nick chciał coś powiedzieć, zatrzymałem go. - Porozmawiam z tobą jutro Nick. Dobranoc. - Z tymi słowami odszedłem wraz z Emmą.
Emma's POV:
Jason pociągnął mnie mocno do naszego pokoju. O Boże. Co się teraz będzie działo? Strach wypełnił całe moje ciało. Musisz wyglądać na silną. Nie możesz wyglądać na słabą. To tylko sprawi, że będziesz bardziej cierpieć.
- Co ci powiedziałem, zanim wyszedłem? - usłyszałam jak Jason spytał po chwili ciszy.
- Żeby nie uciekać? - spytałam. Jak dobrze pamiętam, to była jedyna rzecz jaką Jason powiedział mi przed wyjściem.
- Tak. Racja. To znaczy-ugh! Czemu musiałaś przytulać się z Nickiem, kiedy wyszedłem? - Jason krzyknął. On czym on mówił? Nie przytulałam się z Nickiem. Tylko rozmawialiśmy, a potem- O mój Boże! Jason musiał być w domu, kiedy płakałam. Ja po prostu płakałam w jego ramieniu, nie przytulaliśmy się.
- Jason, nie przytulaliśmy się. - powiedziałam powoli.
- To powiedz mi, co to było! - wrzasnął. Powinnam mu powiedzieć, że wcześniej płakałam? Nie. Zadawałby później zbyt dużo pytań.
- Nic. - skłamałam. Nie chcę, żeby robił z tego później jakaś wielką sprawę.
- Cholera Emma! Po prostu powiedz mi! - Jason krzyknął. Starałam się trzymać łzy, które chciały wypłynąć. Nienawidzę, kiedy ludzie na mnie krzyczą, zwłaszcza jeżeli ktoś jest tak wybuchowy, jak Jason.
- J-ja nie mogę.
- Dlaczego? Ponieważ to, co powiedziałem to prawda, no nie? - wrzasnął. Jego oczy robiły się coraz ciemniejsze. Pozostałam cicho. To jest ten moment, kiedy traci kontrolę. Podniósł rękę prosto na mnie, przez co pisnęłam, ale on zamiast uderzyć mnie, uderzył w ścianę.
- Nie możesz mi po prostu powiedzieć Emma? - syknął. W tym momencie zdecydowałam się mu powiedzieć.
- Dobra w porządku! Powiem Ci. Nie przytulałam się z Nickiem, tak jak powiedziałeś wcześniej, okej? Starał się mnie po prostu pocieszyć, okej? - krzyknęłam. Naprawdę nie wiem, skąd pojawiła się we mnie ta odwaga.
- Czemu? Czemu poszłaś do niego zamiast do mnie? Dlaczego wybrałaś go, a nie mnie? - Jason spytał, mogłam zobaczyć ból w jego oczach.
- N-nie wiem. - powiedziałam, kiedy łzy poleciały w dół po moich policzkach.
Jason podszedł do mnie i przytulił mnie mocno. - To dlatego, że cię przerażam? Dlatego, że się mnie boisz? - spytał prosto do mojego ucha.
Zamiast mu odpowiedzieć, po prostu płakałam w jego ramionach. Mogę powiedzieć, że wziął to jako tak, ponieważ w kółko szeptał mi ciche 'przepraszam'.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz