Rozdział 8
Rozmowa z Nickiem sprawiła, że być może, tylko może, zdałam sobie sprawę z tego, że Jason mnie lubi. Bazując na tym, co zobaczyłam, Jason jest bipolarny. Potrafi być agresywnym potworem, a następnie przemienić się w słodkiego kolesia. Naprawdę go nie rozumiem.
To, że zdałam sobie z tego sprawę, nie znaczy, że nie chcę od niego uciec. Tęsknię za przyjaciółmi, rodzicami i Calebem. Poza tym, nie mogę znieść tego, że wyładowuje swoją złość na mnie. Wiem, że jest wybuchowy, ale czy nie może tego kontrolować?
- Myślałaś kiedyś o tym, żeby uciec? - Nick nagle spytał, przez co potrząsnęłam głową, patrząc na niego.
- Nie! - krzyknęłam szybko, sprawiając, że oczywiste stało się to, że jednak o tym myślałam. Głupia Emma! - T-to znaczy-
Zaśmiał się. - Nie martw się. Nie powiem mu. Myślę, że to normalne, że planujesz uciec. Jeśli byłbym na twoim miejscu, zrobił bym to samo. Ale nie uciekaj. To bardzo zrani Jasona. Wiesz jak bardzo cię kocha.
- Ale ja go nawet nie lubię. Porwał mnie na miłość boską. Jak mam go lubić? Zwłaszcza, gdy mam chłopaka? - powiedziałam rozbita.
Nick westchnął. - Po prostu spróbuj. Przynajmniej spróbuj. I jeszcze jedna rzecz. Jeśli rzeczywiście nie będziesz w stanie tu dłużej zostać, nie uciekaj, kiedy Jasona nie ma, a jeden z nas się tobą zajmuje. Jason może nam coś zrobić za to, że pozwoliliśmy uciec jego dziewczynie. - Zatrzymał się. - Po prostu spróbuj, dobrze?
- Dam z siebie wszystko. Nawet jeśli ucieknie, zaplanuje to perfekcyjne. - westchnęłam. - Chciałabym, żeby przestał krzyczeć i mnie bić. Chciałbym, żeby wiedział jak bardzo mnie to przeraża. I także, żeby zdał sobie sprawę z tego, że nigdy go nie polubię ani pokocham. - mogłam poczuć, jak moje oczy robią się wilgotne.
Nick szybko zdał sobie sprawę z tego co się dzieje i mocno mnie przytulił. - To normalne, że niekiedy mamy trudne chwile. Zwłaszcza w takiej sytuacji. - szepnął cicho. I wtedy wszystko we mnie pękło. Nie mogłam nic zrobić, tylko płakałam w jego ramionach.
Jason's POV:
- Gdzie moja forsa Sam? - krzyknąłem, uderzając go pięścią w szczenkę. Jęknął i spróbował się podnieść, ale szybko zablokowałem go kopnięciem. Przysięgam, ten koleś gra mi na nerwach.
- Po prostu powiedz gdzie jest kasa i będziemy kwita. Czy to tak trudno powiedzieć? - ryknąłem. Naprawdę chciałbym pójść do domu i pobyć z moją dziewczyną, ale oczywiście ten skurwiel chce marnować mój czas.
- Nie mam ich okej? Przyniosę ci w następnym miesiącu, obiecuję. - Samuel powiedział.
Chwyciłem go za kołnierz. - Słuchaj, nie mam czasu ma twoje pierdolone żarty rozumiesz? Chcę moje pieniądze teraz! Minęły dwa miesiące
a ty ich nie oddałeś, ani centa. - Splunąłem mu w twarz.
a ty ich nie oddałeś, ani centa. - Splunąłem mu w twarz.
- Co powiesz na to, żebym połowę z tego dał ci teraz, a resztę zwrócił w następnym tygodniu?
- Czy wyglądam ci na jebanego negocjatora? Jeśli mówię, że chcę moją kasę teraz, to znaczy, że teraz! - krzyknąłem.
- Johnson, gdzie jest moja broń? - spojrzałem na Johnsona. Załapał ją i podał mi do ręki. Wycelowałem nim w głowę Samuela. - Jakieś ostatnie słowo Sam? - uśmiechnął się.
Jak do kurwy ten skurwiel może się uśmiechać, gdy właśnie chcę go zabić? - Właściwie to mam McCann. - próbował usiąść, co mu nie wyszło, ponieważ kopnąłem go w żebra.
Zaśmiał się i kazał jednemu członkowi z gangu prowadzić "tego kolesia". Zmarszczyłem brwi. Kim był "ten koleś"?
Zaśmiał się i kazał jednemu członkowi z gangu prowadzić "tego kolesia". Zmarszczyłem brwi. Kim był "ten koleś"?
Moment później zobaczyłem, jak dwoje jego ludzi trzyma faceta z siniakami na całym ciele. Przysięgam, że widziałem go wcześniej. Myślałem kim ten facet mógłby być, dopóki nie usłyszałem jak Ryan szepnął - Alex?
- Alex? - powiedziałem odrobinę głośno. Potrząsnąłem głową i spojrzałem na Sama, który właśnie siedział na ziemi, trzymając się za brzuch i uśmiechał się do nas.
- Podoba Ci się to, co widzisz McCann? Tylko zobacz, jak twój brat teraz cierpi. - powiedział, śmiejąc się diabelsko.
- Co sprawia, że myślisz, że przez pobicie mojego brata puszczę cię wolno? - syknąłem. Złość płynęła w moich żyłach.
- Nie chciałbyś chyba zobaczyć, jak twój brat umiera przed tobą, czyż nie? - zaśmiał się mrocznie. Spojrzałem porozumiewawczo na Adama i Liama, którzy w ciszy stali przed tymi chujami, trzymając bronie w dłoniach. Skinąłem, sygnalizując, aby zaczęli strzelać.
Usłyszałem kilka głośnych strzałów i upewniłem się, żeby żaden z tych skurwieli nie pozostał żywy. Obróciłem się go tego kutasa i uśmiechąłem. - Pytanie brzmi raczej: chyba nie chciałbyś zobaczyć jak twój kiepski gang się rozpada? - Szok był wypisany na jego twarzy. - Chaz, Ryan zabierzcie Alex'a go vana. Liam, Adam posprzątajcie te cholerne ciała. Jahnson, Rob, Troy wiecie co robić. - A ja skończę z tym skurwielem sam. - zarządziłem i uśmiechnąłem się do Sama.
- Zapytam po raz ostatni, jakieś ostatnie słowo? - zanim mógł coś powiedzieć, strzeliłem mu w głowę. - Adam, Liam jest jeszcze jedno ciało do sprzątnięcia. - spojrzałem na martwe ciało sama. Skinęli i zajęli się tym, co kazałem im zrobić.
- Jason zobacz co znalazłem. - Troy pokazał mi torbę pełną pieniędzy. Ten kutas powiedział mi, że nie ma żadnej kasy. Kłamliwy drań.
- Chodźmy do vana. Musimy zająć się Alex'em i sprawdzić co u mojej dziewczyny. Mam nadzieję, że nie zrobił nic, czego by pożałował. - Myślenie o mojej dziewczynie z innym kolesiem totalnie wprawiało mnie w szał. Adam i ja szybko wsiedliśmy do vana, do którego Chaz i Ryan wcześniej przynieśli Alex'a, natomiast Liam, Johnson, Rob i Troy wsiedli do innego vana.
Droga do naszego tajnego miejsca zajęła nam około 20 minut. Ryan zaparkował vana w garażu i razem z Chaz'em wzięli go do domu, a ja szedłem tuż za nimi.
Kiedy Ryan otworzył drzwi, od razu wparowałem do środka. Nie mogłem wytrzymać ani minuty dłużej bez niej. Poszedłem do salonu i ujrzałem coś, co totalnie rozbiło moje serce.
Zobaczyłem Emme i Nicka siedzących na sofie, przytulających się. Głowa Emmy spoczywała na klatce piersiowej Nicka, kiedy on przytulał ją do siebie i szeptał jej coś do ucha.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz